بستی تو تا بار سفر از خونه ی ما
خاموش و سرده بی تو این کاشونه ی ما
رفتی سفر ای بی خبر از ماتم دل
جای تو غم شد همدم و همخونه ی ما
هر جا میرم یادت همیشه هرگز ازم جدا نمیشه
هر چند که این سفر کوتاهه اما دلم رضا نمیشه

تو در این سفر خدایا ز بلا نگه بدارش
که دل امیدوارم به خیال او نشسته

شبی از درد فراغش رو به میخانه نمودم
دیدم از بخت سیاهم در میخانه ببسته
فقط آرزوم همینه که تو از سفر بیایی
نکنه یه وقت بمیره دلم از غم جدایی

بستی تو تا بار سفر از خونه ی ما
خاموش و سرده بی تو این کاشونه ی ما
رفتی سفر ای بی خبر از ماتم دل
جای تو غم شد همدم و همخونه ی ما
هر جا میرم یادت همیشه هرگز ازم جدا نمیشه
هر چند که این سفر کوتاهه اما دلم رضا نمیشه

تو در این سفر خدایا ز بلا نگه بدارش
که دل امیدوارم به خیال او نشسته

شبی از درد فراغش رو به میخانه نمودم
دیدم از بخت سیاهم در میخانه ببسته
فقط آرزوم همینه که تو از سفر بیایی
نکنه یه وقت بمیره دلم از غم جدایی
فقط آرزوم همینه که تو از سفر بیایی
نکنه یه وقت بمیره دلم از غم جدایی

به تو مي‌گم كه نشو ديوونه اي دل
به تو مي‌گم كه نگيـر بهونه اي دل
من ديگه بچه نمي‌شم آه
ديگه بازيـچه نمي‌شم
من ديگه بچه نمي‌شم آه
ديگه بازيـچه نمي‌شم
به تو مي‌گم عاشقي ثمـــر نداره
واسه تو جز غم و دردسر نداره
من ديگه بچه نمي‌شم آه
ديگه بازيـچه نمي‌شم
من ديگه بچه نمي‌شم آه
ديگه بازيـچه نمي‌شم
عقلم رو زير پا گذاشتي رفتي
تو من رو مبتلا گذاشتي رفتي
به غم زمونه اي دل
من رو جا گذاشتي رفتي
به خدا من رو رسوا كردي اي دل
همه‌جا مشتم رو وا كردي اي دل
فتنه بر پا كردي اي دل
من رو رسوا كردي اي دل
مي‌دونم تو ديگه عاقل نمي‌شي
تو ديگه براي من دل نمي‌شي
مي‌دونم تو ديگه عاقل نمي‌شي
تو ديگه براي من دل نمي‌شي
من ديگه بچه نمي‌شم آه
ديگه بازيـچه نمي‌شم
به تو مي‌گم كه نشو ديوونه اي دل
به تو مي‌گم كه نگيـر بهونه اي دل
من ديگه بچه نمي‌شم آه
ديگه بازيـچه نمي‌شم
من ديگه بچه نمي‌شم آه
ديگه بازيـچه نمي‌شم
به تو مي‌گم عاشقي ثمـــر نداره
واسه تو جز غم و دردسر نداره
من ديگه بچه نمي‌شم آه
ديگه بازيـچه نمي‌شم
من ديگه بچه نمي‌شم آه
ديگه بازيـچه نمي‌شم

گذشت لحظه هاي با تو بودن و در پاييز عشقمان
نامي از دوست داشتن باقي نماند
چقدر زودگذر بود قصه من و تو
و در آنروز که دست بي رحم تقدير درو کرد گندمزار دلهايمان را
و تهي شد همه جا از عطر گل عشق
و در کوچ پرنده هاي غمگين در آن کوير آرزو شاعري دل شکسته و تنها
مي نوشت شعري به ياد با هم بودن ها
شعري براي خشکيدن گلهاي عشق در مزرعه دوست داشتنها
قطره اشکي به ياد همه خاطره ها ...
وقتي دلم به درد مياد و کسي نيست به حرفهايم گوش کند،
وقتي تمام غمهاي عالم در دلم نشسته است، وقتي احساس مي کنم دردمند ترين
 انسان عالمم... وقتي تمام عزيزانم با من غريبه مي شوند...
و کسي نيست که حرمت اشکهاي نيمه شبم را حفظ کند...
وقتي تمام عالم را قفس مي بينم...
بي اختيار از کنار آنهايي که دوسشان دارم...
بي تفاوت مي گذرم....
شيشه اي مي شکند...

يک نفر مي پرسد...چرا شيشه شکست؟
مادر مي گويد...شايد اين رفع بلاست.
يک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشي مثل يک کودک شيطان آمد.
شيشه ي پنجره را زود شکست.
کاش امشب که دلم مثل آن شيشه ي مغرور شکست، عابري خنده کنان مي آمد...
تکه اي از آن را برمي داشت مرهمي بر دل تنگم مي شد...
اما امشب ديدم...
هيچ کس هيچ نگفت غصه ام را نشنيد...
از خودم مي پرسم آيا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم کمتر است؟
دل من سخت شکست اما، هيچ کس هيچ نگفت و نپرسيد چرا ؟
وقتي با تو آشنا شدم؛درخت مهربانيت آنقدر بلند بود که هرچه بالا رفتم آخرش را نديدم
معجون زيبايت آنقدر شيرين بود که هر چه نوشيدم نتوانستم تمامش کنم.
و درياي عشقت آنقدر وسيع بود که هرچه شنا کردم نتوانستم آخرش را ببينم
و سرانجام در آن غرق شدم. اي کاش مي تونستي نجاتم دهي
 بس که ديوار دلم کوتاهست هرکه ازکوچه تنهايي من مي گذرد به
هواي هوسي هم که شده سرکي مي کشدومي گذرد!
 نابينا به ماه گفت : دوستت دارم . ماه گفت :چه طوري؟ تو که نمي بيني !
نابينا گفت : چون نمي بينمت دوستت دارم . ماه گفت:چرا؟
نابينا گفت: اگر مي ديدمت عاشق زيباييت مي شدم ولي حالا که
نمي بينمت عاشق خودت هستم
 خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره ...
به كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت نمي كشه ...
مي باره و مي باره و ... اينقدر مي باره تا آبي شه ... ‌آفتابي شه ...!!!
کاش ... کاش مي شد مثل آسمون بود ... كاش مي شد
 وقتي دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي ...
بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده ... انگار نه انگار كه غمي بوده ...
همه چيز فراموشت بشه! كاش..!!
* خداوندا تو ميداني که انسان بودن و ماندن در اين دنيا چه دشوار است**چه رنجي ميکشد آنکس که انسان است و از احساس سر شار است*
 فقط کسي معني دل تنگي را درک مي کند که طعم وابستگي را چشيده باشد
 دوري،عشق هاي کوچک را از بين مي بره.ولي به عشق هاي بزرگ عظمت مي ده،
مثل باد که يه کبريت و خاموش مي کنه ولي شعله هاي آتش را بزرگ تر مي کنه
 وقتي دهکده اي مي سوزد همه دودش را ميبينند اما وقتي قلبي مي سوزد
 کسي حتي شعله اش را نمي بيند
 يادمون باشه که هيچکس رو اميدوار نکنيم بعد يکدفعه رهاش کنيم چون
خرد ميشه  ميشکنه و آهسته ميميره .
يادمون باشه که قلبمون رو هميشه لطيف نگه داريم تا کسي که به
ما تکيه کرده سرش درد نگيره
يادمون باشه قولي رو که به کسي ميديم عمل کنيم .
يادمون باشه هيچوقت کسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم چون امکان داره
زياد نتونه طاقت بياره .
يادمون باشه اگه کسي دوستمون داشت بهش نگيم برو نميخوام ببينمت
چون زندگيش رو ازش ميگيريم
 اي کاش کودک بودم ، تا هر وقت دلم مي گرفت با صداي بلند گريه مي کردم و
داد مي زدم تا همه درد مرا بفهمند
 دلم گرفته ... کاش مرحمي بودي براي دل خستم... اما افسوس ....
 که دردم بي درمان است ...
 آنقدر ارزوهايم را به گور بردم كه ديگه جايي براي جسدم نيست
تو که هم صدا نبودي چرا با بهونه موندي؟ چرا بعد آشنايي شعرعاشقونه خوندي؟
تو که همقدم نبودي به دو راهي ها رسيدي توي جاده جدايي بگو تا کجا رو ديدي؟
پيش خودم دل بستم و بهش نگفتم حرفمو.....شايد يه لحظه ديگه فرصته عاشقي بشي...
دوباره يه شانس  ديگه شانس شقايقي باشه شايد يه بار ديگه لحظه مجالمون بده ...
گفتني رو بايد بگم ... گريه اگه امون بده ...
 هر وقت بعد از 120 سال رفتي اون دنيا خواستي از روي پل صراط رد شي
 بهت گفتن يکي حلالت نکرده ....
بدون اون منم که مي خوام به اين بهونه يه بارهم كه شده ببينمت
آرزوی من دیدن دوباره روی ماهته

 آسمان چشم او آيينه كيست
آنكه چون آيينه با من روبرو بود
درد و نفرين درد و نفرين بر سفر باد
سرنوشت اين جدايي دست او بود
گريه نكن كه سرنوشت
گر مرا از تو جدا كرد
عاقبت دلهاي ما
با غم هم آشنا كرد
آه با غم هم آشنا كرد
چهره اش آيينه كيست
آنكه با من روبرو بود
درد و نفرين بر سفر
اين گناه از دست او بود
آه اين گناه از دست او بود
اي شكسته خاطر من
روزگارت شادمان باد
اي درخت پر گل من
نو بهارت ارغوان باد
اي دلت خورشيد خندان سينه تاريك من
سنگ قبر آرزو بود
آه سنگ قبر آرزو بود
من گلي پژمرده بودم
گر تو را صد رنگ و بو بود
آنچه كردي با دل من
قصه سنگ و سبو بود
اي دلت خورشيد خندان سينه تاريك من
سنگ قبر آرزو بود
آه سنگ قبر آرزو بود

باز هم آفتاب غروب كرد و شب اومد
به جون خسته‌ام باز هم تب اومد
باز هم از لاله خونين قلبم
خدايا بانگ يارب يارب اومد
شب اومد باز شب اومد باز شب اومد
به جون خسته‌ام باز هم تب اومد
هوا تاره چراغ هم سوت و كوره
تنم داره مي‌سوزه مثل كوره
خدايا يار من كي برميگرده
آخه اين از خداوندي به دوره
هوا تاره چراغ هم سوت و كوره
تنم داره مي‌سوزه مثل كوره
خدايا يار من كي برميگرده
آخه اين از خداوندي به دوره
چه كجدار و مريضي دارم امشب
چه درد ناله‌خيزي دارم امشب
خدايا اين حبيــبه يا طبيــبه
چه مهمون عزيزي دارم امشب
خدايا اين حبيــبه يا طبيــبه
چه مهمون عزيزي دارم امشب
باز هم آفتاب غروب كرد و شب اومد
به جون خسته‌ام باز هم تب اومد
بازم از لاله خونين قلبم
خدايا بانگ يارب يارب اومد
شب اومد باز شب اومد باز شب اومد
به جون خسته‌ام باز هم تب اومد

ای که بی تو خودمو تک و تنها میبینم
هر جا که پا میزارم تورو اونجا میبینم
یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود
قصهء غربت تو قد صدتا قصه بود

یادتو هرجا که هستم با منه داره عمره منو آتیش میزنه

تو برام خورشید بودی توی این دنیای سرد
گونه های خیسمو دستای تو پاک میکرد
حالا اون دستا کجاس اون دوتا دستای خوب
چرا بیصدا شده لب قصه های خوب
من که باور ندارم اون همه خاطره مرد
عاشق آسمونا پشت یک پنجره مرد
آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده
انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده

 یادتو هرجا که هستم با منه داره عمره منو آتیش میزنه

لالايي لالايي لالايي عزيز نازنين من لالايي
بخواب اين آخرين خواب تو شيرين
پس از اين قهرمان قصه هايي
تو اي سرباز و اي فرزند بهتر
جدا از بستر و آغوش مادر
به غسلت مي برم با ديده ي تر
به تو پوشم كفن از ياس پرپر
لالايي لالايي لالايي عزيز نازنين من لالايي
بخواب اين آخرين خواب تو شيرين
پس از اين قهرمان قصه هايي
به اون گوري كه شد گهواره تو
براي پيكر صد پاره تو
مي خونم من اگه بسته ز بيداد
گلوي مادر بيچاره تو
شد از خون تو خاك جبهه رنگین
در اون ظلمت سراي سرد و غمگين
بخواب ايران ز تو بر جا مي مونه
عزيزم آخرين خواب تو شيرين
لالايي لالايي لالايي عزيز نازنين من لالايي
بخواب اين آخرين خواب تو شيرين
پس از اين قهرمان قصه هايي
به اون گوري كه شد گهواره تو
براي پيكر صد پاره تو
مي خونم من اگه بسته ز بيداد
گلوي مادر بيچاره تو
شد از خون تو خاك جبهه رنگین
در اون ظلمت سراي سرد و غمگين
بخواب ايران ز تو بر جا مي مونه
عزيزم آخرين خواب تو شيرين
لالايي لالايي لالايي عزيز نازنين من لالايي
بخواب اين آخرين خواب تو شيرين
پس از اين قهرمان قصه هايي
لالايي لالايي لالايي عزيز نازنين من لالايي

تا دو چشم خود را به هم زدم من عمر من چه طی شد

ابر نو بهاری ندیده باران ، وقت برف دِی شد

تا که سرنوشتم نوشته شد ، ذات من به غم ها سرشته شد

شوق امروز و هر روز من چرا ؟ رنج دیروز و روز گذشته شد

عمر شیرین چرا فرصتی غیر آه و دمی نیست

جز محبت قبایی برازندة آدم نیست

اساس زندگی عشقِ ، به درگاه الهی بندة عشقِ

جهان وامانده و درماندة عشقِ

خدا خود عشقِ و فرماندة عشقِ

بساط کهکشان عشقِ ، سپهر و آسمان عشقِ

فلک زایده و زایندة عشقِ ، که ایزد منبع و تابندة عشقِ

عمرِ کوتاه ما ، عمرِ کوتاه شب ، دَم به روی برگِ

قصة زندگی ، قصة برگِ گُل با هجوم تَگرگِ

تا دو چشم خود را به هم زدم من عمر من چه طی شد

ابر نو بهاری ندیده باران ، وقت برف دِی شد

تا که سرنوشتم نوشته شد ، ذات من به غم ها سرشته شد

شوق امروز و هر روز من چرا ؟ رنج دیروز و روز گذشته شد

عمر شیرین چرا فرصتی غیر آه و دمی نیست

جز محبت قبایی برازندة آدم نیست

اساس زندگی عشقِ ، به درگاه الهی بندة عشقِ

جهان وامانده و درماندة عشقِ

خدا خود عشقِ و فرماندة عشقِ

بساط کهکشان عشقِ ، سپهر و آسمان عشقِ

فلک زایده و زایندة عشقِ ، که ایزد منبع و تابندة عشقِ

عمرِ کوتاه ما ، عمرِ کوتاه شب ، دَم به روی برگِ

قصة زندگی ، قصة برگِ گُل با هجوم تَگرگِ

می شد از بودن تو عالمی ترانه ساخت

کهنه ها رو تازه کرد از تو یک بهانه ساخت

با تو می شد که صدام همه جارو پر کنه

تا قیامت اسم ما قصه ها رو پر کنه

اما خیلی دیر دونستم تو فقط عروسکی

کور و کر بازیچه باد مثل یه بادبادکی

دل سپردن به عروسک منو گم کرد تو خودم

تو رو خیلی دیر شناختم وقتی که تموم شدم

نه یه دست رفیق دستام نه شریک غم بودی

واسه حس کردن دردام خیلی خیلی کم بودی

توی شهر بی کسی هام تو رو از دور می دیدم

تا رسیدم به تو افسوس به تباهی رسیدم

شهر بی عابر و خالی شهر تنهایی من بود

لحظه شناختن تو لحظه تموم شدن بود

مگه می شه از عروسک شعر عاشقونه ساخت

عاشق چیزی که نیست شدروی دریا خونه ساخت

اگه هم صدام بودي
هيچ كس حريفم نميشد
كوه اگه رو شونه هام بود
كمرم خم نميشد
تو اگه خواسته بودي

تو اگه مونده بودي
موندني ترين بودم
عمر صدام كم نميشد
اگه زخمي مي شدم به دست تو مرحم بود
زخم قيمتيِ من محتاج مرحم نميشد
اگه بارونِ عزيزِ با تو بودن مي گرفت
گل سرخ قصه مون تشنه ي شبنم نميشد
تو اگه خواسته بودي

تو اگه مونده بودي
موندني ترين بودم
عمر صدام كم نمي شد

هر شب
خاطراتت را
به مهرباني
به سينه مي فشارم
به مانند مادري
که
کودکش را به آغوش مي کشد ...

هر شب
خاطراتت را
به گرمي
لمس مي کنم
به مانند
اولين برخورد
بين دو عنصر
عاشق و معشوق ...

داغ مي کنم
آتش مي گيريم
پَر سوخته مي شوم

صبحهنگام
دور از جنازه سوخته ام
دو دست مرا ميابند

پُر از خاطرات ...

 وداع مي کنم
با تو
تويي که چشمانت هميشه با دلم سخن داشت ...

گلم ...
دلم ...
اين روزها از هميشه بي قرارترم
مانند پاييز
که لحظه لحظه
باران را انتظار مي کشد ...

ما نه خط هاي موازي بوديم
نه متقاطع
من و تو
فقط دو خط بي ريا بوديم
دو خط کم رنگ
شايد پر رنگ ...

خط هاي تو
هميشه خط هاي بي رنگ مرا
انتظار مي کشيد ...

و خط هاي ناموزون من
هميشه خط هاي عاشقانه تو را
انکار مي کرد !

گلم ...
دلم ...
به همين اشک هاي گاه و بي گاه
من بد نبودم
ما هزار سال دير آمديم
و هزار سال ديرتر به هم رسيديم ...

روياهاي خاک خورده عاشقانه من
متعلق به هزار سال پيش هست
و صداقت جاودانه تو ايضا ...

گلم ...
دلم ...

وداع مي کنم ...
با تو
نه !
با دنياي عاشقانه خودم ...

وداع مي کنم ...

توی این غروب خلوت دِلم گرفته
تموم دنیارو غم گرفته
مُسافر من که کوله بارش پُر از غباره
صدای بالِ کبوتَرارو یادم میاره
شاید رو بال سفید اَبرا نشسته رَفته

چه خوب گریه که قد دنیا دلم گرفته
چه خوبه گریه که مثل اَبرا دلم گرفته
ای رفته بی خَبر نِفرین به این سفر
رفتیو دستمو نگرفتی دَستای خَستَمو نگرفتی
من از این شهر بی صدا کجا بِرَم
دل شکستمُ به کی بدم
شده این درد کُهنه وقت گفتنش
کجا برم به کی بگَم به کی بگَم

صدام کردی صدام کردی
صدای قلبمُ شنیدم
صدام کردی صدام کردی
صدای قلبمُ شنیدم
با گریه دنبال تو گشتم ولی دیگه تورو ندیدم
تمام لحظه هارو گشتم ولی دیگه تورو ندیدم

تن گرم عاشقت کوُ که سرده دستام
ببین چه خسته ببین چه تنهام
تو نیستی رنگ سحر پریده ،ستاره مُرده
سیاهی ِ شب روزای خوبُ به خاک سپُرده
صدات صدای پرنده ها بود پُراز هَوا بود
چی شد که بال صداتو بستن
بگو پَراتُ کجا شکستن
بگو پَراتُ کجا شکستن کجا شکستن
اَشکم نصارِ تو قلبم مَزارِتو

رفتیو سایه ها تو رو بُردن
مردای قصه ها همه مُردن
من از این شهر بی صدا کجا بِرَم
دل شکستمُ به کی بدم
شده این درد کُهنه وقت گفتنش
کجا برم به کی بگَم به کی بگَم

صدام کردی صدام کردی
صدای قلبمُ شنیدم
صدام کردی صدام کردی
صدای قلبمُ شنیدم
با گریه دنبال تو گشتم ولی دیگه تورو ندیدم
با گریه دنبال تو گشتم ولی دیگه تورو ندیدم
ولی دیگه تورو ندیدم ولی دیگه تورو ندیدم
ندیدم ندیدم ندیدم ندیدم ندیدم

بگو با من چرا تا کی نمی بینم تو را ای ماه

بگو تا کی  اسیرم من اسیر درد ورنج و آه

نمی دانم چه خواهد شدحدیث عشق و دل دادن

چه پایان دارد این قصه نبرد غصه ها با من

به پاهایم توانی نیست شدم خسته ازاین تکرار

از این دور تسلسل ها میان گنبد دوار

درونم شعله ای سرکش برونم رو به خاموشی

به قلبم خاطراتی تلخ  پر از حس فراموشی

زمن پرسند بهر چه چنین بی تاب و حیرانی

بیا ای آسمان بشنو دلیل این پریشانی

که اکنون مدتی باشد  ندیدم دلبر خود را

ندیدم روی خندانش  و آن چشمان زیبا را 

منم سرگشته حیرانت ای دوست 

کنم یکباره جان قربانت ای دوست

میان شعله ها کاشانه کرده

وجودم را زغم ویرانه کرده

زحجرانت دو تا رو بر زبانم

 پریشان گشته شد یکباره حالم

دعای بر آن دل داده کردم

زحسرت ساغر چشمانم ای دوست

  لبانت یکسره از باده کردم

زحجر یار تا کی داغ داری

تو مجنون پریشان روزگاری

  من آن سرگشته حجر نگارم

کنون امیدست با امید وصلم

درون سینه آسایش ندارم

(بیــاد مهدی )

 دلواپس ترین دلواپسی دنیا دلواپس چشمانت کاشکی . . . 
در بیکران کرانه های رویایی این غروب دل سرخ

کمی هوای دلت به رنگ آبی بی کران کرانه های دلم بود

 کاشکی در بینهایت باورهایم تو بودی و رویای ماندنت .

دلتنگم

دلتنگ در اغوش کشیدن

تمام فریادها

تمام یادها

تمام بنیادها

تمام بودنت

تمام دیدنت

تمام فریادهای نا همگون دنیای بی پروای ژرف بی احساس.

دلتنگ دلم شاید که دیگر نیست دلی که در حوالی چشمانت به

خاک سپردی و رفتی که بمانی .

منتظرم ،

منتظر و خمارالوده یک تماشا

منتظر و چشم به راه يک بار ديدنت

اسیرم ،

اسیر رخوتی مبهم

اسير يک دلبستگي مبهم

اسير يک عشق يک طرفه

اسير يک دوست داشتن بي نهايت

کجاست شوری که شعری بیافرینم

امشب باز خود را به من رسانده ای . . .

به من رسید ی و بر فراسوی نگاهم چشم دوختی و خود

 را بر بلندای آزوهایت دیدی من در بدر چشمانت بودم و تو

دیده به دیدار چشمانم چشم می دوختی
کجاست یادم ؟ ،

به دنبالت ،

به دیدارت ،

به رویایت نمیدانم . . .
نمیدانم چنین بودن چگونه میتوان ماندن
نمی دانم کدامین یاد رویای زمین آرام گاهی میتواند

 باشدم در ظلمت رویای بی بنیاد نا آرام خونین دل .

اگر روزی به دیدارم قدم در تیره راهی سخت بنهادی

 بیا هم توشه راهت دل پر درد خونینم .

یه روز اومدی مثل موج دریا
بوی پیرهنت مثل خواب و رویا
سایه های ما رو شنای ساحل
پا به پا بی صدا غرق تمنا
یه روز اومدی تو سکوت سردم
سر به راه شد این دل دوره گردم
حالا چی شده که می خوای جدا شی
چی شده تو بگو من چه کردم
حالا باز منو نسیم و موج دریا
میمونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
حالا باز منو نسیم و موج دریا
میمونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
دوباره تو باد موهاتو رها کن
منو راهیه شب قصه ها کن
میمیرم واسه تب تند لبهات
دوباره زیر لب اسممو صدا کن
اشکم و پاک کن از گونه ی من
سر بذار باز رو شونه ی من
منو سیاه کن با دروغ تازه
بگو که میگیری بهونه ی من
حالا باز منو نسیم و موج دریا
می مونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
حالا باز منو نسیم و موج دریا
میمونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
دوباره تو باد موهاتو رها کن
منو راهیه شب قصه ها کن
می میرم واسه تب تند لبهات
دوباره زیر لب اسممو صدا کن
اشکم و پاک کن از گونه ی من
سر بذار باز رو شونه ی من
منو سیاه کن با دروغ تازه
بگو که میگیری بهونه ی من
حالا باز منو نسیم و موج دریا
میمونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
حالا باز منو نسیم و موج دریا
می مونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
حالا باز منو نسیم و موج دریا
میمونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا

اون که یه وقتی تنها کسم بود

تنها پناه دل بی کسم بود

تنها گذاشت و رفت از کنارم

از درد دوریش من بی قرارم

خیال میکردم پیشم میمونه

ترانه عشق واسم میخونه

خیال میکردم یه هم زبونه

نمی دونستم نامهربونه

با این که رفته اما هنوزم

از داغ عشقش دارم میسوزم

فکر و خیالش همش باهامه

هرجا که میرم جلو چشامه

دلم میخواد تا دوام بیارم

روی درد دوریش مرهم بزارم

اما نمیشه راهی ندارم

نمی تونم من طاقت بیارم

نمی تونم من طاقت بیارم

اون که یه وقتی تنها کسم بود

تنها پناه دل بی کسم بود

تنها گذاشت و رفت از کنارم

از درد دوریش من بی قرارم 

گفته بودم که بیایی دل من شاد کنی

طایر بسته پری از قفس آزاد کنی

زفراق تو که دیوار دلم ویران است

قدمی رنجه کنی جانه ای آباد کنی

شب و روزم به خیال تو به امید تو گذشت

طلب باقی عمرم تو ز بیداد کنی

اشک چون سیل دهان می رود از حسرت تو

کی شود لحظه دیدار مرا یاد کن

بس که در آرزوی دیدن تو می سوزم

ترسم آخر که مرا همدم فرهاد کنی

                من هم به نوبه خودم پیشاپیش عید سال ۱۳۸۶ را به

                        شما و خانواده محترمتان تبریک میگویم

همیشه فکر می کردم اگه یه روز نباشی می میرم ...

اما من نمردم من داغون شدم ...

 خیلی دلم می خواد بگم فراموشت کردم ..

 ولی واقعیت اینه که نمی تونم فراموشت کنم .

 خیلی دلم می خواد خوابتو ببینم ولی از وقتی که رفتی

چشمام خیسه و خواب به چشمام نمیاد .

      می خوام بخوابم خوابتو ببینم ...

اشکامو پاک می کنی ؟

تا ابد دوستت دارم و هرگز از یاد من نخواهی رفت

رو دردیوار این شهر ،همش از تو یادگاره

تو این کوچه تاریک منو تنها نمی زاره

یاد حرفهای قشنگت که توقلبم لونه می کرد

یاد دل تنگیهای چشات که منو بهونه می کرد

میزنه آتیش به جونم پس کجای مهربونم

آخه من ترانه هامو واسی کی پس بخونم

دل من هواتو کرده اخ کجای نازنینم

کاشکی بودی و میدیدی بی تو تنهاترینم

تو این بازی که ساختی من همه هستی ام را باختم

زیر پات گذاشتی آخر ، عشقی که من از تو ساختم

اگه تو دوستم نداشتی از دلم خبر نداشتی

دلت از سنگ شده انگار که منو تنها گذاشتی 

 میزنه آتیش به جونم پس کجای مهربونم

آخه من ترانه هامو واسی کی پس بخونم

دل من هواتو کرده اخ کجای نازنینم

کاشکی بودی و میدیدی بی تو تنهاترینم

می نشینم منتظراینجا تا تو برگردی دوباره

تا بشینی پای حرفهام بریم تا ماه و ستاره

میدونم می آیی یه روزی یه روزی که خیلی دیره

یه روزی که دل شکسته است سر این کوچه می میره

میزنه آتیش به جونم پس کجای مهربونم

آخه من ترانه هامو واسی کی پس بخونم

دل من هواتو کرده اخ کجای نازنینم

کاشکی بودی و میدیدی بی تو تنهاترینم

شبی غمگین شبی بارانی و سرد
مرا در غربت فردا رها کرد
دلم در حسرت دیدار او ماند
مرا چشم انتظار کوچه ها کرد
به من می گفت تنهایی غریب است
ببین با غربتش با من چه ها کرد
تمام هستی ام بود و ندانست
که در قلبم چه آشوبی به پا کرد
و او هرگز شکستم را نفهمید
اگر چه تا ته دنیا صدا کرد ...

آهای تویی که چشمات به روی دنیا بسته است

اون که بی تو این دل از دنیا سیرو خسته است

قرار نبود که حالا مرگ لبتو ببوسه

یا اینکه جسم پاکت به زیر خاک بپوسه

یادم میاد که فردا گفتی بکن حلالم

وقتی دارم می میرم راحت باشه خیالم

رفتی چشمای خیس و به گریه هات سپردم

کاشکی نو زنده بودی به جای تو می مُردم

قصه رفتن تو من باورم نمیشه

چشمای قشنگ و بستی واسه همیشه

دلم می خواهد بخوابم  رو  سنگ اون مزارت

یاکه یه روز بمیرم منم بیام کنارت

یادم میاد که فردا گفتی بکن حلالم

وقتی دارم می میرم راحت باشه خیالم

رفتی چشمای خیس و به گریه هات سپردم

کاشکی تو زنده بودی به جای تو می مُردم

به جای تو می مُردم

 همه رفتند کسی دور و برم نیست
چنین بیکس شدن در باورم نیست

نگار من رفتی تو از کنار من
وای از من و این دل بیقرار من
رحمی کن ای خدا به روزگار من
دل ناگرونم که ز یادت برم
نمیره این غصه دیگه از سرم
یادم بمون ای مهربون
یه وقت نشی نامهربون

همه رفتند کسی با ما نموندش
کسی خط دل ما را نخوندش
همه رفتند ولی این دل مارا
همون که فکر نمیکردیم سوزوندش

شبا که تنها توی راهی
محو نگاه اون ستاره هائی
یادت باشه که یارت
یه گوشه ای نشسته تو تنهائی
حرفات همش حرف از دوستت دارم بود
چشات میگفت دلت گرفتارم بود
چشات میگفت دلت گرفتارم بود

یادم بمون یه وقت نرم ز یادت
یادت باشه یادت باشه
کی بود که هی عشقو نشون میدادت
شبا که تنها توی راهی
محو نگاه اون ستاره هائی
یادت باشه که یارت
یه گوشه ای نشسته تو تنهائی
دل ناگرونم که ز یادت برم
نمیره این غصه دیگه از سرم
یادم بمون ای مهربون
یه وقت نشی نامهربون